دانیل آلبرتو پاسارلا این هفته ۶۸ ساله شد. ۲۵ می مصادف با صد و بیستمین سالگرد ریورپلیت. اما ریور همانطور که از سال ۲۰۱۳ اتفاق افتاده است، به او بی اهمیت بود!

 

به گزارش آنساید، دوره‌ی پاسارلا در سمت ریاست در ریورپلیت، باعث ایجاد شکستی در تصویر جلال و شکوهی شد که او به عنوان کاپیتان بزرگ و یک مربی به دست آورده بود اما به نظر می‌رسد که قیصر خیلی به این “فراموش کردن” اهمیت نداده است. این یکشنبه او در مصاحبه‌ای که با La Tercera شیلی داشت، سکوت طولانی مدت خود را شکست.

پاسارلا گفت که او پنج ساعت به تماس‌های تبریک تولدش پاسخ داده و وقتی از وی پرسیدند که آیا تبریک صفحه رسمی ریورپلیت را از دست داده یا خیر (صفحه ریورپلیت به مناسبت ۱۲۰ سالگی باشگاه چند ویدئو از صحبت‌های چند بازیکن سابق باشگاه را بارگذاری کرده بود) قیصر پاسخ داد:

من ویدیویی را که آنها ساختند دیدم… نمی‌دانم! اهمیت زیادی به آن ندادم. فکر می‌کنم، شاید باید توجه می‌کردم!

پاسارلا و مارادونا در زمین و بیرون از آن اختلاف نظرهای زیادی داشتند. این دو از سال ۱۹۸۶، آخرین باری که یکدیگر را دیدند، در آغوش گرفتن یکدیگر در جام جهانی روسیه بود. چگونه با رفتن او کنار آمدید؟

این بسیار ناراحت کننده بود، کشور هنوز از آنچه اتفاق افتاده ناراحت است. این زندگی است، همانطور که می‌آید، روزی گرفته می‌شود. این خیلی مردم را متعجب نکرد، ۱۵ یا ۲۰ روز در یک وضعیت پیچیده بود و این وضعیت ادامه یافت. این یک اتفاق ناگهانی نبود؛ اما یک فاجعه بود.

خاطره‌ای از دیه‌گو (مارادونا)؟

من آنقدر خوش شانس بودم که با او بازی کردم. او باورنکردنی بود. فکر می‌کنم دومین بار زمانی بود که در اسپانیا بودیم. ما در یک اتاق بودیم، گایگو، دیگو و من بودیم. بنابراین من به او گفتم که من از دیگو پرسیدم: “اگر فردا گل بزنید، چگونه آن را جشن می‌گیری؟ و او گفت: “من به سمت نزدیکترین دوربین می‌دوم و دست راستم را مشت می‌کنم و بالا می‌برم.” و او همین را از من پرسید، من به او گفتم: “خوشحالی مشابه با تو انجام می‌دهم، من با مشتم اینگونه می‌دوم…” و ما از گایگو چیزی نپرسیدیم. به هم نگاه کردیم و چشمک زدیم تا از او نپرسیم… گایگو بی قرار بود و سپس به سرویس بهداشتی رفت و هنگامی که می‌خواست وارد دستشویی شود، با خود گفت: “آنها از من نپرسیدند… من اگر گل بزنم غش می‌کنم (می خندد)…”

تیم ملی آرژانتین را چگونه می‌بینید؟

آرژانتین خوب است. مربی‌ای دارد که کار خوبی انجام داده است، در روزنامه‌ها و اخبار کم پیداست. همه وقت را به کار و تلاش اختصاص می‌دهد. بازیکنان جدیدی وجود دارد که آرژانتین خوش شانس است که بازیکنان زیادی تولید می‌کند. پس از مسئله این است که آیا اسکالونی با بازیکنان جامی کسب می‌کند یا خیر. اگر آرژانتین به جام جهانی راه پیدا نکند، یک شکست بزرگ است.

قیصر درباره برگزاری بازی‌های مرحله مقدماتی جام جهانی و سپس بازی‌های کوپا آمریکا گفت:

این یک خطر است. طی دو هفته شرایط با توجه به وضعیت پاندمی اضطراری تغییر نخواهد کرد. برگزاری کوپا آمریکا عملی نیست! به طور دقیق، هیچ کشوری برای برگزاری کوپا آمریکا مناسب نیست. من راه حلی نمی‌بینم. درست است که فدراسیون‌ها سرمایه زیادی از دست می‌دهند اما بسیاری از مردم نیز در حال مرگ هستند. شما باید بیشتر از پول به مردم فکر کنید.

پاسارلا درباره مسی گفت:

او اول از همه است، هنوز مدتی تا بازنشستگی فاصله دارد. من خیلی دوست دارم او جام جهانی را فتح کند، فکر می‌کنم آرزویی باشد که او را در تیم ملی نگه داشته است.

مدافع افسانه‌ای آلبی سلسته و فاتح جام جهانی ۱۹۷۸ امیدوار است که قهرمانی آرژانتین با مسی را ببیند

او هنوز وقت انجام این کار را دارد. من زیاد با او گفت و گو نمی‌کنم، من او را در مسابقه‌ای که در سوئیس داشتیم دیدم. برای مدتی گپ زدیم. او یک فرد خوب و خوش صحبت است. به او گفتم دوست دارم چنین باشد که اگر در بارسا ماندی، تا پایان بمانی، این کار را با قلبت انجام بده و در همانجا بمان.

علاوه بر این، قیصر در مورد آینده لئو صحبت کرد:

خوب… اگر کون (آگوئرو) بیاید… اوه، خدای من… کاش مسی کار خود را در بارسلونا به پایان رساند و من فکر می‌کنم ورود کون باید یک تصمیم مشترک با او باشد و یک سیگنال قدرتمند برای ادامه دادن لئو است. آنها دو بازیکنی هستند که با نگاه به زمین، یکدیگر را درک می‌کنند. آنها می‌دانند که یکدیگر را چگونه همراهی کنند.